Κατά τη τελευταία επίσκεψη του Τούρκου Πρωθυπουργού, Recep Tagip Ertogan στην Αθήνα, στη καθιερωμένη συνέντευξη τύπου, ο Έλληνας Πρωθυπουργός ανέφερε μία συζήτηση που είχε πριν δέκα χρόνια με τον τότε Πρωθυπουργό της Τουρκίας, Bülent Eçevit. Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου τον προσέγγισε για να του θίξει του Κυπριακό πρόβλημα στο πλαίσιο της ιδιότητάς του ως Υπ. Εξωτερικών, ο Eçevit, ο αρχιτέκτονας του Αττίλα, απάντησε κυνικά: «Ποιο Κυπριακό; Αυτό το λύσαμε το ’74!».

Σήμερα, καθώς συμπληρώνονται τριάντα έξι χρόνια μετά από εκείνη τη μέρα που στη Κύπρο ακούστηκαν οι σειρήνες του συναγερμού, και οι πρώτες φονικές βόμβες διασκορπίσεως Napalm έπεφταν στη Κερύνεια, φαίνεται ότι το Κυπριακό έχει μπει σε ένα διαφορετικό ρυθμό μέσα στη ροή της Ιστορίας. Ίσως θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ίδια η εξέλιξη της Γεωστρατηγικής καθρεπτίζεται μέσα από την εξέλιξη της δυναμικής του Κυπριακού ζητήματος. Η Κύπρος, το πάλαι ποτέ αγκάθι της παραπαίουσας, τη δεκαετία του 1950, Βρετανικής Αυτοκρατορίας, υπήρξε σύμβολο της πτώσης της Γεωπολιτικής των παραδοσιακών αποικιοκρατικών δυνάμεων που έδωσαν τη θέση τους στη περίοδο του Διπολισμού. Κατόπιν, κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960, η Κύπρος χαρακτηρίστηκε πεδίο εθνοτικών συγκρούσεων και απέκτησε διεθνές ενδιαφέρον ως περιφερειακή διαμάχη στο κεντρικό πεδίο σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή. Μάλιστα, η προσπάθεια αποτροπής ενός «ντόμινο» ανάγκασε τις ΗΠΑ να αποσοβήσουν εισβολή της Τουρκίας στα τέλη του 1960, όταν οι μνήμες του πολέμου των Έξι Ημερών ήταν ακόμη νωπές σε όλο τον κόσμο.. Όμως δεν έγινε το ίδιο στα «μεθεόρτια» του πολέμου του Γιομ Κιπούρ, όταν το 1974 ο Kissinger «ξέχασε» την θεωρία του περί «ντόμινο», και επέτρεψε με ένα περιορισμένο πόλεμο, ελεγχόμενης χαμηλής έντασης να περιέλθει στη σφαίρα επιρροής της Άγκυρας, με στρατιωτική κατοχή, το βόρειο τμήμα της Μεγαλονήσου.